Griekse handschriften
De originele brieven van het Nieuwe Testament zijn niet in het Nederlands, Engels of Duits geschreven, maar in het Grieks. Kortweg gesteld zijn er op dit moment twee verschillende versies van het Griekse Nieuwe Testament. De ene is de Textus Receptus (TR), de andere de Nestle-Aland editie van het Nieuwe Testament (NA). Dit zijn geen bijbels rechtstreeks uit het jaar 100 na Christus. Zij zijn samengesteld uit oude handschriften. Dit zijn kopieën van kopieën van de brieven van de apostelen. Deze handschriften getuigen van het originele Nieuwe Testament en bevatten afzonderlijk enkele verzen, hele hoofdstukken, een heel bijbelboek of een (bijna) volledig Nieuw Testament.
Textus Receptus
De Textus Receptus is tot stand gekomen in de 16e en 17e eeuw. Deze Griekse versie van het Nieuwe Testament is samengesteld uit een aantal handschriften die tot de ‘Traditionele tekst’ behoren. Deze handschriften hebben hun oorsprong in het Byzantijnse Rijk. Dit rijk raakte tijdens de middeleeuwen in verval. Uiteindelijk kwam er een einde aan het rijk door de val van Constantinopel in 1453. Vele prominente plaatsen uit het Nieuwe Testament vielen binnen het Byzantijnse Rijk en Grieks was de voertaal. Ongeveer 90% van de bestaande nieuwtestamentische handschriften komen van origine uit dit gebied1. Wanneer we de tekst van de Textus Receptus vergelijken met de duizenden Griekse handschriften uit dit gebied, is er een
overeenkomst van 99%.2 Dit maakt de TR tot een betrouwbare getuige van de originele nieuwtestamentische brieven. Twee Nederlandse vertalingen hebben de TR als grondtekst gebruikt. Dit zijn de Statenvertaling en de Herziene Statenvertaling.
Nestle-Aland editie van het Nieuwe Testament
De Nestle-Aland editie is sinds het einde van de 19e eeuw in omloop. Een overgrote meerderheid van de Griekse handschriften ondersteunden nog steeds de Textus Receptus. Toch kwam er een nieuwe versie van het Griekse Nieuwe Testament. Dit begon bij het werk van Wescott en Hort. Twee bijbelwetenschappers die vonden dat men moest kijken naar de oudste bestaande handschriften, in plaats van een overeenkomende meerderheid. Zij staarden zich blind op met name twee handschriften, de Codex Sinaiticus (uit Egypte) en de Codex Vaticanus. Deze twee handschriften verschillen op duizenden plekken met de TR.3 Dat deze twee als betrouwbaar werden gezien is onbegrijpelijk. Alleen al in de vier evangeliën verschillen ze onderling op ten minste 3.000 plekken van elkaar.3 Toch vormen ze de basis voor een nieuw ontstane ‘Kritische editie’ van het Nieuwe Testament. Sinds de eerste uitgave is de tekst vele malen herzien en zijn er in de 20e en 21e eeuw meerdere edities gepubliceerd. Deze versie staat wel bekend als de Nestle-Aland editie van het Nieuwe Testament. De Nederlandse bijbels die gebaseerd zijn op de Nestle-Aland tekst zijn onder andere de NBG51-vertaling, de Nieuwe Bijbelvertaling(NBV), NBV21 en de Bijbel in de Gewone Taal.
Codex Vaticanus
Deze codex bevat een bijna volledig Nieuwe Testament en wordt Vaticanus genoemd omdat deze sinds de 15e eeuw in de bibliotheek van het Vaticaan ligt. Desiderius Erasmus, de grondlegger van de Textus Receptus, was bekend met deze codex. Hij correspondeerde hierover met Paulus Bombasius, bibliothecaris van het Vaticaan, en Juan Ginés de Sepúlveda. Zij stuurden Erasmus honderden verzen uit de Codex Vaticanus. Erasmus was expert in het Grieks en had de (vroege) kerkvaders uitvoerig bestudeerd. Daarin zag hij niet de lezing van de Codex Vaticanus terug. Daarom beschouwde hij de codex niet als een betrouwbare getuige van de geïnspireerde apostelen en wees de lezing hiervan af.
Welke Nederlandse bijbelvertaling is betrouwbaar?
De NBG51 en NBV21 zaaien twijfel over Gods Woord. De NBV21 zet bepaalde teksten in een voetnoot, in plaats van de Bijbeltekst zelf. En beide zetten ze blokhaken rond sommige teksten. Dit komt omdat die tekst niet in een aantal (nieuw ontdekte) handschriften staat. Wel staan deze teksten in de handschriften die de basis vormen voor de Textus Receptus. De NBG51 en NBV21 nemen aan dat deze teksten niet tot de originele brieven behoorden. Dat deze nooit door de apostelen zijn opgeschreven. Waarom schrappen ze die teksten dan niet gewoon, in plaats van blokhaken of voetnoten? Hierin zijn zij niet consequent, wat afdoet aan hun betrouwbaarheid. Citaten van deze teksten door de vroege kerkvaders getuigen ervan dat ze wel degelijk tot de originele brieven van het Nieuwe Testament behoorden.
Het onderzoeken van de twee Griekse grondteksten heeft zeker zijn nut. Echter is zo’n uitvoerige studie niet voor iedereen weggelegd. Beheersing van het Grieks is daarvoor namelijk een vereiste. Door te kijken naar de lezingen van de verschillende bijbelvertalingen kunnen we ook ontdekken welke het meest betrouwbaar is. De Statenvertaling en Herziene Statenvertaling geven de Griekse grondtekst bijvoorbeeld nauwkeuriger weer in vergelijking met de NBG51 en NBV21. Woorden die niet in de grondtekst staan, zijn daar cursief weergegeven. Omdat het Grieks en Nederlands van elkaar verschillen is het soms nodig om extra woorden te gebruiken zodat een gedachte of uitdrukking goed vertaald kan worden. De NBG51 en NBV21 hebben dit niet gedaan, en zijn hierdoor minder nauwkeurig.
Bij de tekstvergelijking zijn tientallen verschillen tussen Nederlandse bijbelvertalingen weergegeven. Bekijk het eens rustig en beoordeel voor uzelf welke vertaling het beste getuigenis van God geeft. De maagdelijke geboorte en verlossing door het bloed van Christus zijn onomstreden feiten in de christelijke traditie. Bij de vergelijking is te zien dat de Textus Receptus, Statenvertaling en HSV hierin betrouwbaarder zijn en Gods Woord beter representeren. Sterker nog de Nestle-Aland editie, NBG51 en de NBV21 wijken in die verzen af van het Woord van God.
“Alzo heeft u de tekst, die door allen aanvaard is.”
(Elsevier, drukker van de Textus Receptus; 1633)